Haïti Nieuws, april 2010
Door: webmaster
Blijf op de hoogte en volg Mireille
21 April 2010 | Nederland, Heerlen
17 maart – 13 april
Drie maanden na de ramp
In de kampen proberen de mensen zich aan te passen aan hun nieuwe situatie. Op de weinige plekken waar geen tenten staan wordt vanaf kraampjes weer handel gedreven. Met steun van ngo’s organiseren vooral vrouwen allerlei activiteiten voor kinderen en zorgen ze voor de verbetering van de hygiëne om ziektes te voorkomen. Tot nu zijn de gevreesde epidemieën niet uitgebroken.
Internationale organisaties zijn onder de indruk van de moed en vastberadenheid waarmee de bevolking probeert er weer bovenop te komen.
In Port-au-Prince zijn veel straten onbegaanbaar omdat dakloos geworden mensen er hun eigengemaakte tenten hebben opgeslagen of omdat ze nog vol puin liggen. Sinds veel vrachtwagens naar de provincie zijn vertrokken voor werkzaamheden in verband met het aanstaande orkaanseizoen, is het puinruimen voornamelijk (gevaarlijk) handwerk, waarbij gewonden en soms doden vallen.
Politiek probleem
Er heerst grote onvrede over het feit dat de stem van het volk, verwoord door allerlei organisaties, niet gehoord is in het wederopbouwplan van de internationale donoren.
Een tweede probleem doet zich voor nu de regering het parlement toestemming wil vragen voor een noodwet die haar gedurende achttien maanden, van april 2010 tot oktober 2011, dus langer dan de duur van het mandaat van de president, volmacht geeft. Dat wil zeggen dat het parlement gedurende die tijd haar taak de regering te controleren niet kan uitoefenen.
Dit wetsvoorstel spreekt van de vorming van een ‘voorlopige wederopbouwcommissie’, samengesteld uit Haïtianen en buitenlanders, waarbij premier Bellerive en Bill Clinton (in zijn hoedanigheid als bijzonder afgevaardigde van de VN), als voorzitters optreden. De taak van de commissie zal zijn leiding te geven aan het proces van wederopbouw.
De voorgestelde wet mist elke rechtvaardiging in de grondwet en veroorzaakt grote opwinding in de politieke milieus, ook al stemde het parlement in 2008 na de vier orkanen wel voor een dergelijke wet.
Een coalitie van een veertigtal socio-politieke organisaties noemt het wetsvoorstel immoreel en illegaal.
De internationale gemeenschap heeft op 31 maart toegezegd ongeveer 10 miljard te fourneren voor de wederopbouw. Het is nog niet bekend hoe dit geld besteed zal worden.
Hervatting van het onderwijs
De meeste openbare en particuliere scholen in het departement West zijn, voor zo ver ze niet verwoest zijn, nog niet heropend. Veel leerlingen hebben hun ouders verloren, zijn getraumatiseerd of hun ouders kunnen het schoolgeld niet betalen.
Voor het geven van onderwijs zijn 3000 grote tenten of andere voorlopige voorzieningen beschikbaar gesteld, maar tenten zijn niet geschikt wanneer het regent en het wordt er in gauw te warm, wanneer ’s middags de zon op zijn hoogst staat. Onderwijsbonden pleiten voor het neerzetten van grote loodsen.
De autoriteiten denken dat ongeveer $ 2 miljard nodig is voor het weer normaal functioneren van het onderwijs.
Decentralisatie
Volgens de directie Bescherming Bevolking zijn door de aardbeving 222.517 personen omgekomen of worden vermist. Naar schatting moesten van 6.000 mensen leden worden geamputeerd, waardoor het aantal gehandicapten aanzienlijk is toegenomen. Meer dan de helft van de ziekenhuizen zijn is verwoest. Door het aantal doden en de emigratie naar het binnenland heeft Port-au-Prince nu 800.000 minder inwoners. Dit is gelegenheid om de lang gewenste decentralisatie door te voeren, ook in het binnenland overheidsdiensten te doen ontstaan, er universiteiten te vestigen en de daarbij behorende infrastructuur te verbeteren. Het is ook hét moment om de landbouwsector uit te breiden. (Nouvelles Images d’Haïti, no.84)
Landbouw
Haïtiaanse rijstboeren zitten met hun handen in het haar. Bijna de totale oogst is verwoest en met wat gespaard bleef moeten ze concurreren met de15.000 ton rijst die de VS na de ramp aan Haïti geschonken hebben. ‘Ik kan nu helemaal niets meer verdienen met mijn rijst’, zegt een 37 jaar oude boer. ‘Ik kan mijn gezin niet te eten geven’.
Het probleem waar de hulpverlening voor staat is: hoe kunnen we helpen zonder dat we de toch al kwetsbare Haïtiaanse economie ondermijnen. Al jaren lang is de inlandse rijstbouw ontwricht door import van goedkope (zwaar gesubsidieerde) rijst uit de VS.
Maar er is wat de landbouw in het algemeen betreft een dieper liggend probleem. Vanwege de bergen is de grond die voor landbouw geschikt is beperkt. Daarbij komt dat ze niet naar behoren verzorgd wordt. Het irrigatiesysteem dateert uit de 18e eeuw en er is weinig aan gedaan om het te verbeteren. Tel daarbij op de massale ontbossing. Door de ontstane erosie worden bij regen tonnen grond naar zee gevoerd. Het is bovendien slecht gesteld met het eigendomsrecht van boeren, waardoor corruptie vrij spel heeft en de boer vaak gedwongen wordt zijn land te verlaten.
Haïti kan waardevolle gewassen exporteren zoals tropische vruchten (mango, guave), knoflook, vanille en koffie (Arabica), waar een groeiende internationale markt voor is.
Amnesty International
Ruim twee maanden na de aardbeving wachten duizenden in en buiten Port-au-Prince op hulp. In de vier kampen die we de eerste dag bezochten is het leven een dagelijkse strijd. Mensen zitten nog zonder water, voedsel, tenten en sanitaire voorzieningen. Ze berusten in hun lot en vertrouwen op onderlinge solidariteit.
Kampen zijn er overal. Iedere open plek, privé of openbaar, is bezet door duizenden. Ze zoeken bescherming onder lakens en handdoeken, in tenten, onder dekzeilen of, dat zijn de meest vindingrijke, in optrekjes van afvalhout en zink.
In de kampen die we in Cité-Soleil, Delmas en Champ-de-Mars bezochten zijn comités opgericht die al improviserend de leiding op zich nemen: coördinatie, veiligheid ’s nachts, registratie van gezinnen, activiteiten voor kinderen, graven van latrines en afbakening van gemeenschappelijke ruimtes.
De meeste vrouwen proberen op straat allerlei spullen te verkopen om wat te verdienen en zo hun gezin te eten kunnen geven. Andere vrouwen staan geduldig in de rij bij distributiepunten te wachten op wat rijst of wat er beschikbaar is. Gewapende Amerikanen of blauwhelmen zijn aanwezig om er de orde te handhaven.
De meeste gebouwen van de overheid zijn verwoest of niet te gebruiken. Zoals duizenden andere Haïtianen kamperen of werken de ambtenaren op straat. De ruimte rond het politiebureau, vlak bij het paleis, is een van de open plaatsen die nu door 12.000 mensen bezet zijn. Het is een van de weinige plaatsen waar vrouwen aanklachten kunnen doen tegen geweldsmisbruik. In het logboek staan sinds 12 januari er 52 gevallen van lichamelijk of seksueel geweld geregistreerd.
De dienstdoende politieman zegt dat veel van de slachtoffers meisjes zijn tussen 11 en 16 jaar. Maar hij kan niet uitleggen waarom een moeder, bij wie de dochter door vier jonge mannen een poging tot verkrachting deden, van de politie te horen kreeg dat zij daar niets aan kon doen en dat de veiligheid in de kampen de verantwoordelijkheid van de president was.
In Cité Soleil beviel een moeder van een kind in onvoorstelbare smerigheid, vier meter verwijderd van een kanaal met stilstaand stinkend water met afval dat bedekt was met vliegen en muggen. Een vrouw die haar hielp moest het doen zonder schoon water, handdoeken en steriele middelen om de navelstreng af te binden.
In een huis dat we bezochten woonden de ouders met hun twee kinderen. Twee dagen na de ramp kreeg de man de zorg voor 34 mensen: familie, vrienden en kennissen. (HSG, 25 maart)
Tijdelijke onderkomens
De aardbeving heeft bijna 1,3 miljoen mensen dakloos gemaakt, waarvan meer den 750.000 in Port-au-Prince. De hoofdstad is gaan lijken op een vluchtelingenkamp waar nog steeds op iedere open ruimte van enige omvang mensen ‘wonen’ in zelfgemaakte ‘tenten’ (lakens en dergelijke op stokken) of in tentenkampen die door de humanitaire hulporganisaties zijn opgezet. Er is sprake van het opzetten van een paar grote kampen in Croix des Bouquets, aan de weg naar de Dominicaanse Republiek, met elk 50.000 tot 100.000 bewoners.
Particuliere organisaties zoals Stichting Projecthulp Haïti verzamelen geld om er prefab-woningen mee te maken, die in Haïti zelf worden vervaardigd. Deze orkaan- en aardbevingbestendige huisjes van 18 m² worden aan de armste Haïtianen uitgedeeld.
(E-magazine-Haïti, 19 maart)
Drie maanden na de ramp
In de kampen proberen de mensen zich aan te passen aan hun nieuwe situatie. Op de weinige plekken waar geen tenten staan wordt vanaf kraampjes weer handel gedreven. Met steun van ngo’s organiseren vooral vrouwen allerlei activiteiten voor kinderen en zorgen ze voor de verbetering van de hygiëne om ziektes te voorkomen. Tot nu zijn de gevreesde epidemieën niet uitgebroken.
Internationale organisaties zijn onder de indruk van de moed en vastberadenheid waarmee de bevolking probeert er weer bovenop te komen.
In Port-au-Prince zijn veel straten onbegaanbaar omdat dakloos geworden mensen er hun eigengemaakte tenten hebben opgeslagen of omdat ze nog vol puin liggen. Sinds veel vrachtwagens naar de provincie zijn vertrokken voor werkzaamheden in verband met het aanstaande orkaanseizoen, is het puinruimen voornamelijk (gevaarlijk) handwerk, waarbij gewonden en soms doden vallen.
Politiek probleem
Er heerst grote onvrede over het feit dat de stem van het volk, verwoord door allerlei organisaties, niet gehoord is in het wederopbouwplan van de internationale donoren.
Een tweede probleem doet zich voor nu de regering het parlement toestemming wil vragen voor een noodwet die haar gedurende achttien maanden, van april 2010 tot oktober 2011, dus langer dan de duur van het mandaat van de president, volmacht geeft. Dat wil zeggen dat het parlement gedurende die tijd haar taak de regering te controleren niet kan uitoefenen.
Dit wetsvoorstel spreekt van de vorming van een ‘voorlopige wederopbouwcommissie’, samengesteld uit Haïtianen en buitenlanders, waarbij premier Bellerive en Bill Clinton (in zijn hoedanigheid als bijzonder afgevaardigde van de VN), als voorzitters optreden. De taak van de commissie zal zijn leiding te geven aan het proces van wederopbouw.
De voorgestelde wet mist elke rechtvaardiging in de grondwet en veroorzaakt grote opwinding in de politieke milieus, ook al stemde het parlement in 2008 na de vier orkanen wel voor een dergelijke wet.
Een coalitie van een veertigtal socio-politieke organisaties noemt het wetsvoorstel immoreel en illegaal.
De internationale gemeenschap heeft op 31 maart toegezegd ongeveer 10 miljard te fourneren voor de wederopbouw. Het is nog niet bekend hoe dit geld besteed zal worden.
Hervatting van het onderwijs
De meeste openbare en particuliere scholen in het departement West zijn, voor zo ver ze niet verwoest zijn, nog niet heropend. Veel leerlingen hebben hun ouders verloren, zijn getraumatiseerd of hun ouders kunnen het schoolgeld niet betalen.
Voor het geven van onderwijs zijn 3000 grote tenten of andere voorlopige voorzieningen beschikbaar gesteld, maar tenten zijn niet geschikt wanneer het regent en het wordt er in gauw te warm, wanneer ’s middags de zon op zijn hoogst staat. Onderwijsbonden pleiten voor het neerzetten van grote loodsen.
De autoriteiten denken dat ongeveer $ 2 miljard nodig is voor het weer normaal functioneren van het onderwijs.
Decentralisatie
Volgens de directie Bescherming Bevolking zijn door de aardbeving 222.517 personen omgekomen of worden vermist. Naar schatting moesten van 6.000 mensen leden worden geamputeerd, waardoor het aantal gehandicapten aanzienlijk is toegenomen. Meer dan de helft van de ziekenhuizen zijn is verwoest. Door het aantal doden en de emigratie naar het binnenland heeft Port-au-Prince nu 800.000 minder inwoners. Dit is gelegenheid om de lang gewenste decentralisatie door te voeren, ook in het binnenland overheidsdiensten te doen ontstaan, er universiteiten te vestigen en de daarbij behorende infrastructuur te verbeteren. Het is ook hét moment om de landbouwsector uit te breiden. (Nouvelles Images d’Haïti, no.84)
Landbouw
Haïtiaanse rijstboeren zitten met hun handen in het haar. Bijna de totale oogst is verwoest en met wat gespaard bleef moeten ze concurreren met de15.000 ton rijst die de VS na de ramp aan Haïti geschonken hebben. ‘Ik kan nu helemaal niets meer verdienen met mijn rijst’, zegt een 37 jaar oude boer. ‘Ik kan mijn gezin niet te eten geven’.
Het probleem waar de hulpverlening voor staat is: hoe kunnen we helpen zonder dat we de toch al kwetsbare Haïtiaanse economie ondermijnen. Al jaren lang is de inlandse rijstbouw ontwricht door import van goedkope (zwaar gesubsidieerde) rijst uit de VS.
Maar er is wat de landbouw in het algemeen betreft een dieper liggend probleem. Vanwege de bergen is de grond die voor landbouw geschikt is beperkt. Daarbij komt dat ze niet naar behoren verzorgd wordt. Het irrigatiesysteem dateert uit de 18e eeuw en er is weinig aan gedaan om het te verbeteren. Tel daarbij op de massale ontbossing. Door de ontstane erosie worden bij regen tonnen grond naar zee gevoerd. Het is bovendien slecht gesteld met het eigendomsrecht van boeren, waardoor corruptie vrij spel heeft en de boer vaak gedwongen wordt zijn land te verlaten.
Haïti kan waardevolle gewassen exporteren zoals tropische vruchten (mango, guave), knoflook, vanille en koffie (Arabica), waar een groeiende internationale markt voor is.
Amnesty International
Ruim twee maanden na de aardbeving wachten duizenden in en buiten Port-au-Prince op hulp. In de vier kampen die we de eerste dag bezochten is het leven een dagelijkse strijd. Mensen zitten nog zonder water, voedsel, tenten en sanitaire voorzieningen. Ze berusten in hun lot en vertrouwen op onderlinge solidariteit.
Kampen zijn er overal. Iedere open plek, privé of openbaar, is bezet door duizenden. Ze zoeken bescherming onder lakens en handdoeken, in tenten, onder dekzeilen of, dat zijn de meest vindingrijke, in optrekjes van afvalhout en zink.
In de kampen die we in Cité-Soleil, Delmas en Champ-de-Mars bezochten zijn comités opgericht die al improviserend de leiding op zich nemen: coördinatie, veiligheid ’s nachts, registratie van gezinnen, activiteiten voor kinderen, graven van latrines en afbakening van gemeenschappelijke ruimtes.
De meeste vrouwen proberen op straat allerlei spullen te verkopen om wat te verdienen en zo hun gezin te eten kunnen geven. Andere vrouwen staan geduldig in de rij bij distributiepunten te wachten op wat rijst of wat er beschikbaar is. Gewapende Amerikanen of blauwhelmen zijn aanwezig om er de orde te handhaven.
De meeste gebouwen van de overheid zijn verwoest of niet te gebruiken. Zoals duizenden andere Haïtianen kamperen of werken de ambtenaren op straat. De ruimte rond het politiebureau, vlak bij het paleis, is een van de open plaatsen die nu door 12.000 mensen bezet zijn. Het is een van de weinige plaatsen waar vrouwen aanklachten kunnen doen tegen geweldsmisbruik. In het logboek staan sinds 12 januari er 52 gevallen van lichamelijk of seksueel geweld geregistreerd.
De dienstdoende politieman zegt dat veel van de slachtoffers meisjes zijn tussen 11 en 16 jaar. Maar hij kan niet uitleggen waarom een moeder, bij wie de dochter door vier jonge mannen een poging tot verkrachting deden, van de politie te horen kreeg dat zij daar niets aan kon doen en dat de veiligheid in de kampen de verantwoordelijkheid van de president was.
In Cité Soleil beviel een moeder van een kind in onvoorstelbare smerigheid, vier meter verwijderd van een kanaal met stilstaand stinkend water met afval dat bedekt was met vliegen en muggen. Een vrouw die haar hielp moest het doen zonder schoon water, handdoeken en steriele middelen om de navelstreng af te binden.
In een huis dat we bezochten woonden de ouders met hun twee kinderen. Twee dagen na de ramp kreeg de man de zorg voor 34 mensen: familie, vrienden en kennissen. (HSG, 25 maart)
Tijdelijke onderkomens
De aardbeving heeft bijna 1,3 miljoen mensen dakloos gemaakt, waarvan meer den 750.000 in Port-au-Prince. De hoofdstad is gaan lijken op een vluchtelingenkamp waar nog steeds op iedere open ruimte van enige omvang mensen ‘wonen’ in zelfgemaakte ‘tenten’ (lakens en dergelijke op stokken) of in tentenkampen die door de humanitaire hulporganisaties zijn opgezet. Er is sprake van het opzetten van een paar grote kampen in Croix des Bouquets, aan de weg naar de Dominicaanse Republiek, met elk 50.000 tot 100.000 bewoners.
Particuliere organisaties zoals Stichting Projecthulp Haïti verzamelen geld om er prefab-woningen mee te maken, die in Haïti zelf worden vervaardigd. Deze orkaan- en aardbevingbestendige huisjes van 18 m² worden aan de armste Haïtianen uitgedeeld.
(E-magazine-Haïti, 19 maart)
-
22 April 2010 - 08:18
MARLIES:
het blijft onvoorstelbaar, hier draait ons gewone leventje maar weer door, daar is het leven nog een dagelijks gevecht.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
