Dag 3 in Haiti
Door: webmaster
Blijf op de hoogte en volg Mireille
28 Oktober 2009 | Nederland, Heerlen
Gisteren hebben we weer heerlijk avondgegeten in het mainhouse. De kokkies maken echt het lekkerste eten voor ons klaar. Elke middag en avond eten we hier warm en het is goede voedzame en zeer smakelijke kost. De ene keer rijst met groenten en vlees de andere keer tortilla of gehaktballetjes. Meestal zit er ook fruit en brood bij het eten.
Na het eten zijn Georgens en papa nog een beetje gaan spelen in het mainhouse. Ik heb de weblog even bijgewerkt en toen ik even later ook ging kijken waar mijn twee mannen bleven, zag ik dat er een feestje was ;-) Een paar kinderen vierden hun verjaardagfeestje met taart en limonade en extra knuffels van de lieve GLA super engeltjes Melanie en zuster Suzanne. Georgens zat met een grote glimlach achter een stuk taart te dollen en gezellig mee te feesten. Tjonge jonge dat was me een partijtje! We keken onze ogen uit hoe ze de kleintjes lekker hun gang lieten gaan met de taart en elke glimlach werd voor de ouders op foto vastgelegd. Zo waardevol als je thuis de dagen telt voordat je je kindje kunt ophalen. Wij weten precies hoe dat voelt en vonden het ook geweldig om de verjaardagfoto's van Georgens te zien.
Na de taart was het toch echt wel bedtijd en na het traditionele wasje, luiertje en tandenpoetsritueel was het bedtijd. Georgens werd toen weer heel verdrietig en voor het eerst wees hij met zijn vingertje naar de deur.... hij wilde bij zijn vriendjes slapen... Tranen rolden over zijn wangetjes en hij veegde ze driftig weg. We hielden hem lekker vast en troosten hem zoveel we konden. Na een half uurtje met een stromende tranenwaterval viel hij van vermoeidheid in onze armen in slaap en konden we hem in zijn bedje leggen. Slapen kan hij overigens als de beste. Hij moet elke keer wakker gemaakt worden. 'S ochtends blijft hij ondanks een verlichte kamer en geluid lekker doorslapen tot we hem met veel moeite wakker maken. Meestal kussen we hem wakker of zingen we een liedje bij zijn oortje.
Vanochtend zijn we na het ontbijt met Brad naar het toddlers house gegaan. Want we wilden graag Ziggy en Fanita een bezoekje brengen. Weer gingen we met Georgens in de auto ;-(dat is echt niet zijn favoriete bezigheid). Brad reed heel voorzichtig om zijn kleine vriendje niet ziek te maken. In het Toddler house aangekomen werden we verwelkomt door heel veel enthousiaste kindjes die ons allemaal een handje wilden geven en vroegen van wie wij de papa en mama waren.
Georgens en Fanita mochten mee naar het balkon en daar konden we een hele tijd rustig met hen spelen. Ziggy kreeg zijn kadootjes en Fanita kreeg heerlijke snoepjes, ballonnen en toeters.
Marina en Rob we vertellen jullie thuis alles over ons bezoekje en de missie is geslaagd ;-).
Toen we afscheid moesten nemen had mama Mireille even een moeilijk momentje... Ik was in een keer enorm geraakt door de goedheid van alle lieve vrijwilligers en medewerkers van GLA die dag in dag uit met zoveel liefde in een soort vesting, ommuurd met uitsluitend een toegang door een grote poort, al hun liefde en energie geven voor deze prachtige kinderen. Kinderen die allemaal zoveel aandacht en zorg nodig hebben dat je hart er even pijn van doet. Het is moeilijk te accepteren dat je op dat moment niet meer kan doen voor de kindjes en het weeshuis. Lieve mensen we kunnen alleen maar zeggen dat wij deze week echte engeltjes ontmoet hebben en dat zijn niet alleen de kinderen maar het zijn met name juist ook de mensen die hier dag in dag uit werken. Werk dat op heel veel manieren gesteund moet blijven worden!
Weer aangekomen in het Mainhouse hebben we even een moment voor onszelf genomen. Melanie wilde ons meteen weer meenemen om te shoppen ( souvenirs), maar we besloten lekker even thuis te blijven. Lekker rustig lunchen met Georgens zodat hij ook weer op tijd een middagslaapje kon doen. Terwijl ik e.e.a. op de site zet ligt hij lekker te slapen. Sinds vanmiddag heeft hij wel een heel vervelende hoest die wel uit z'n tenen lijkt te komen. We vragen straks even aan de zuster of we er iets aan kunnen doen.
Zo dat was het weer voor vandaag.
Morgen gaan we er een rustig dagje van maken en inpakken voor de grote terugreis.
Heel veel liefs van ons drietjes,
Maurice, Mireille en Georgens
Na het eten zijn Georgens en papa nog een beetje gaan spelen in het mainhouse. Ik heb de weblog even bijgewerkt en toen ik even later ook ging kijken waar mijn twee mannen bleven, zag ik dat er een feestje was ;-) Een paar kinderen vierden hun verjaardagfeestje met taart en limonade en extra knuffels van de lieve GLA super engeltjes Melanie en zuster Suzanne. Georgens zat met een grote glimlach achter een stuk taart te dollen en gezellig mee te feesten. Tjonge jonge dat was me een partijtje! We keken onze ogen uit hoe ze de kleintjes lekker hun gang lieten gaan met de taart en elke glimlach werd voor de ouders op foto vastgelegd. Zo waardevol als je thuis de dagen telt voordat je je kindje kunt ophalen. Wij weten precies hoe dat voelt en vonden het ook geweldig om de verjaardagfoto's van Georgens te zien.
Na de taart was het toch echt wel bedtijd en na het traditionele wasje, luiertje en tandenpoetsritueel was het bedtijd. Georgens werd toen weer heel verdrietig en voor het eerst wees hij met zijn vingertje naar de deur.... hij wilde bij zijn vriendjes slapen... Tranen rolden over zijn wangetjes en hij veegde ze driftig weg. We hielden hem lekker vast en troosten hem zoveel we konden. Na een half uurtje met een stromende tranenwaterval viel hij van vermoeidheid in onze armen in slaap en konden we hem in zijn bedje leggen. Slapen kan hij overigens als de beste. Hij moet elke keer wakker gemaakt worden. 'S ochtends blijft hij ondanks een verlichte kamer en geluid lekker doorslapen tot we hem met veel moeite wakker maken. Meestal kussen we hem wakker of zingen we een liedje bij zijn oortje.
Vanochtend zijn we na het ontbijt met Brad naar het toddlers house gegaan. Want we wilden graag Ziggy en Fanita een bezoekje brengen. Weer gingen we met Georgens in de auto ;-(dat is echt niet zijn favoriete bezigheid). Brad reed heel voorzichtig om zijn kleine vriendje niet ziek te maken. In het Toddler house aangekomen werden we verwelkomt door heel veel enthousiaste kindjes die ons allemaal een handje wilden geven en vroegen van wie wij de papa en mama waren.
Georgens en Fanita mochten mee naar het balkon en daar konden we een hele tijd rustig met hen spelen. Ziggy kreeg zijn kadootjes en Fanita kreeg heerlijke snoepjes, ballonnen en toeters.
Marina en Rob we vertellen jullie thuis alles over ons bezoekje en de missie is geslaagd ;-).
Toen we afscheid moesten nemen had mama Mireille even een moeilijk momentje... Ik was in een keer enorm geraakt door de goedheid van alle lieve vrijwilligers en medewerkers van GLA die dag in dag uit met zoveel liefde in een soort vesting, ommuurd met uitsluitend een toegang door een grote poort, al hun liefde en energie geven voor deze prachtige kinderen. Kinderen die allemaal zoveel aandacht en zorg nodig hebben dat je hart er even pijn van doet. Het is moeilijk te accepteren dat je op dat moment niet meer kan doen voor de kindjes en het weeshuis. Lieve mensen we kunnen alleen maar zeggen dat wij deze week echte engeltjes ontmoet hebben en dat zijn niet alleen de kinderen maar het zijn met name juist ook de mensen die hier dag in dag uit werken. Werk dat op heel veel manieren gesteund moet blijven worden!
Weer aangekomen in het Mainhouse hebben we even een moment voor onszelf genomen. Melanie wilde ons meteen weer meenemen om te shoppen ( souvenirs), maar we besloten lekker even thuis te blijven. Lekker rustig lunchen met Georgens zodat hij ook weer op tijd een middagslaapje kon doen. Terwijl ik e.e.a. op de site zet ligt hij lekker te slapen. Sinds vanmiddag heeft hij wel een heel vervelende hoest die wel uit z'n tenen lijkt te komen. We vragen straks even aan de zuster of we er iets aan kunnen doen.
Zo dat was het weer voor vandaag.
Morgen gaan we er een rustig dagje van maken en inpakken voor de grote terugreis.
Heel veel liefs van ons drietjes,
Maurice, Mireille en Georgens
-
28 Oktober 2009 - 19:51
Jeanne,Ron En Dilini:
Wat een onroerend verhaal. De tranen rolde over onze wangen door het feit dat Georgens zo'n verdriet had. Maar toch goed dat jullie hem hebben kunnen troosten en hij bij jullie in de armen in slaap is gevallen. Fijn dat je nu ook met eigen ogen hebt kunnen zien dat Georgens al die tijd het goed heeft gehad en liefde heeft gekregen. Geniet er van.
Heel veel liefs de Siesterwieten xxxxxx -
28 Oktober 2009 - 19:53
Anita Geuze:
er lopen heel wat engeltjes rond,maar de kinders verdienen deze liefde.......
lekker genietten!!
Gr anita,rinus,mathijs,meike judith en peterson geuze -
28 Oktober 2009 - 20:06
Ruben's Posse:
Poeh, de opticien zei vandaag dat mijn ogen te droog waren, nu toch echt niet meer meneer de opticien!!!! Die blik naar die deur kunnen we ons ook nog al te goed herinneren dat is een heel moeilijk moment. Maar zoals we niet anders van jullie verwachten hebben jullie het goed aangevoeld en hem heel lief getroost. Wat een mooi verhaal en precies zoals wij Gla met al zijn fantastische mensen ook hebben mogen beleven. Wat fijn om te horen dat jullie het zo goed maken. Heerlijk heerlijk heerlijk. Onze auto staat al te broemen voor de rit naar Dusseldorf en Ruben roept al "Jorrejens!!!" als we zeggen "wie komt er zaterdag op het vliegveld?" -
28 Oktober 2009 - 20:39
Janneke:
Ha Maurice, Mireille en Georgens,
Wat heerlijk om jullie verhalen te lezen! Ook zo herkenbaar allemaal. Fijn dat Georgens alle veranderingen goed doorstaat. Wat een heerlijk ventje is het toch, wat zullen jullie trots zijn.
Geniet nog van de tijd in Haiti.
Groetjes van Hans, Janneke, Lairson en Marjorie. -
28 Oktober 2009 - 21:38
Melianthe:
Wat een intense ervaring voor jullie drieen. Heel veel sterkte. Georgens kan zich geen betere pap en mams wensen. -
28 Oktober 2009 - 22:15
De Steentjes:
Leef Georgens, Moories en Mireille
...omdat we het zelf niet beter zouden kunnen verwoorden...nog maar een keer...
Wie dan wel?
Als wij niet meer geloven dat het kan
Wie dan wel?
Als wij niet meer vertrouwen op houden van
Wie dan wel?
Als wij niet meer proberen
Om van fouten wat te leren
Als wij 't getij niet keren
Wie dan wel?
Als wij niet meer zeggen hoe het moet
Wie dan wel?
Als wij niet meer weten wat er toe doet
Wie dan wel?
Als wij er niet in slagen
De ideeën aan te dragen
Voor een kans op betere dagen
Wie dan wel?
Als wij niet meer geloven dat het kan
Wie dan wel?
Als wij er niet mee komen, met een plan
Wie dan wel?
Als wij er niet voor zorgen
Dat de toekomst is geborgen
Voor de kinderen van morgen
Wie dan wel?
Als wij onszelf niet dwingen
Een gat in de lucht te zingen
Waar zij in kunnen springen
Wie dan wel?
Paul van Vliet
Kusje!
PiekePelleJipIngridBart
-
29 Oktober 2009 - 06:21
Keppel:
Alsof we als kleine muisjes mee zijn gereisd in jullie koffer (tussen alle haarstrikjes en kleurtjes), met zo'n gevoel lezen we jullie verhaal. Prachtig!
En helemaal geweldig dat 'missie Ziggy' is
geslaagd. We willen alle informatie natuurlijk als de wiedeweerga in Keppel hebben want veel tijd is er niet meer ;-)
Want ook wij komen eraan: JIHA!
Dikke X voor jullie 3-tjes...ook van Phill -
29 Oktober 2009 - 08:38
Ro. En Mo.:
Goh, we kunnen het ons heel goed voorstellen, dat het je soms te veel wordt. Ik kreeg al een brok in de keel toen ik een uitzending op de t.v. zag met beelden van Tottlers house. Al die gezichtjes die om veel warmte en liefde vragen en je ondanks alles toelachen van oor tot oor. Dat is zooooooo ontroerend, zeker als je er live bij bent.
JULLIE DOEN HET SUPER!!!!
XXX MO en RO
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
